Laden...

The race to the wallet

Focum0418

Toen ik, begin jaren tachtig, op de lagere school zat hadden mijn vriendjes thuis een videorecorder. Iedere zaterdag waren wij in de videotheek te vinden op zoek naar de nieuwste films. Bruce Lee was onze favoriet. Waar wij gingen kijken was afhankelijk van de film die beschikbaar was. Het ene vriendje had thuis een Betamax systeem en de andere VHS. In die tijd waren er drie formaten. Philips had een eigen techniek op de markt gebracht Video2000. Dat was mijn eerste ervaring met een strijd om marktleiderschap. Uiteindelijk kwam VHS als winnaar uit de bus. Niet omdat het kwalitatief het beste was. Dat was namelijk Betamax van Sony. Maar VHS kon simpelweg goedkoper worden geproduceerd. Video2000 kwam te laat op de markt en miste hierdoor het momentum. Later kwamen er nog soortgelijke wedlopen om nieuwere formaten. DVD versus VCD en de strijd om het Blu-ray formaat. Vooral bij dit laatste formaat bleek de ondersteuning door grote fabrikanten het succes te bepalen. Eerst Hewlett Packerd en Dell en later Apple. Dit zijn inmiddels klassieke voorbeelden van een strijd om marktleiderschap.

De huidige innovatie in E-Commerce en payments ligt niet meer per definitie bij grote tech-bedrijven. Er zijn vele voorbeelden van fintech startups die met succes een stempel hebben gedrukt op het online landschap. Maar er zijn ook talloze initiatieven die zijn gestrand. Kijkend naar de ontwikkeling van payments valt mij op dat met name de grootbanken het succes van samenwerking in het verleden lijken te zijn vergeten. iDEAL is enkel en alleen een succes geworden doordat de grootste banken gezamenlijk een standaard hebben geïntroduceerd. De rest kon daarna niet anders dan schoorvoetend volgen. Nu komen ze met eigen initiatieven die vaak allen binnen de eigen klantenkring bruikbaar zijn. Of op zijn minst die indruk wekken. Daar waar de Thuiswinkel.org in 2002 middels haar Position Paper de aanzet heeft gegeven voor standaardisatie en interoperabiliteit binnen Nederland is PSD2 (de herziene versie van de Europese richtlijn voor de regulering van betaaldiensten in de Europese Unie) de nieuwe katalysator. Banken zullen de eigen systemen tot op zekere hoogte open moeten stellen voor de markt.

Het is niet zo dat de wereld hierdoor gaat veranderen. Het is veel extremer. Wij gaan namelijk met zijn allen naar een andere planeet. De markt komt dichter op onze portemonnee te zitten. Wel middels onze absolute controle. Daar waar de banken de concrete introductie van PSD2 nog proberen te vertragen, staan er duizenden fintechs klaar om de nieuw niches op te vullen. Zij zijn de spreekwoordelijke raketten al aan het bouwen om ons allemaal mee te nemen. De wedloop in payments is al in volle gang.

Ongetwijfeld zullen er hierdoor standaarden en dus betaalmethoden komen die succesvol zijn en commodity worden. In mijn ogen zijn de voorwaarden tot succes in deze tijd wel verschoven ten opzichte van het eerdere voorbeeld van de videoformaten. Kosten voor een transactie zijn voor de gemiddelde consument marginaal geworden. Alles valt of staat met de convenience. Tegenwoordig is twee keer klikken voor een betaling al teveel. Niet alleen voor de consument. Zeker ook voor de merchant waar het conversieratio een standaard KPI is geworden. Het gemak en dus de snelheid van de checkout is van belang. Maar dit brengt ook een stukje inconvenience. Het is toch een transactie met jouw eigen geld. Gaat het wel goed als het zo snel gaat? Welke nieuwe betaalmethode er ook wordt gelanceerd, er moet toch vertrouwen komen. Facebook, Google, Apple. Alle drie hebben zij het platform en het bereik. Maar tegelijkertijd hebben zij ook een imago. Ook de door deze bedrijven geïntroduceerde betaalmethoden zijn slechts een eerste stap. Het doel is om eerst marktaandeel te verkrijgen om daarna nieuwe technieken te introduceren. De eerstvolgende stap is het vervagen van de grens tussen online en offline. De koppeling aan een device, vooralsnog voornamelijk de smartphone middels NFC of andere technieken, is al gerealiseerd. Maar dat geeft nog niet de ultieme betaalervaring voor de klant. In de toekomst zullen wij toch echt een winkel binnenlopen, onze boodschappen in een tas stoppen en zo naar buiten lopen zonder dat daar een bankpas, smartphone of anders aan te pas komt. Biometrische gegevens zullen als basis dienen voor identificatie. In eerste instantie nog door het swipen van de hand, het kijken in een camera of het bevestigen met een stem. Ultiem zullen wij bij binnenkomst vanzelf worden geïdentificeerd door camera’s of nieuwere technieken. Hieraan kunnen weer legio technieken worden verbonden die het ons als consument makkelijker maken. Zeker als er een gevoel ontstaat dat wij onze boodschappen ‘gratis’ kunnen meenemen. Ik voorzie budget apps die voor ons bepalen hoeveel wij in welke winkel kunnen besteden, zonder dat wij in de problemen komen met het betalen van de maandelijkse rekeningen. Al dan niet gekoppeld aan onze persoonlijke digitale assistent. Want dat is en blijft een feit. Ook al zullen de technieken revolutionair veranderen, voor niets gaat ook in de toekomst de zon op.

Gaat dit allemaal niet te ver? Daar is inderdaad wat voor te zeggen. Als veertiger kan ik hier nog goed in meegaan. Mijn kinderen weten straks niet beter. Mijn dochter van twaalf kan later nog wel vertellen dat zij vroeger nog een bankpas had. Mijn dochter van twee misschien al niet meer. Dat is nu eenmaal de vooruitgang. En die is per definitie niet tegen te houden.

Frank Buitenhuis is directeur van Focum. Focum haalt met intelligente analyses en innovatieve oplossingen maximaal rendement uit uw klantrelaties en vergroot de klantwaarde.

  • DELEN